ΤΕΛ. ΝΕΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΠΟΨΕΙΣ

STARTUPS

17 Νοεμβρίου 2016

Διονύσιος Βενιεράτος: Προσωπικές σκέψεις μετά την εκλογή Ντόναλντ Τραμπ

Γράφει ο Δρ. Διονύσιος Βενιεράτος* 
Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών 

1) «Το καλύτερο είναι εχθρός του καλού»
2) «Το χειρότερο είναι φίλος του κακού»

Το (1) είναι ρήση αγνώστου Ιταλού σοφού, στην οποία αναφέρεται ο Βολταίρος και η οποία ήταν μια από τις αγαπημένες του πατέρα μου. 

Το (2) αποτελεί δικής μου εμπνεύσεως αντιστροφή του (1), η οποία όμως (όπως έδειξε το google) έχει ξαναχρησιμοποιηθεί και παλιότερα (…)

Το (1) αποτελεί «χρυσό κανόνα» των απανταχού συντηρητικών. Αποτελεί «φρένο λογικής», αποτρέπει τις υπερβολές, μπορεί να οδηγήσει σε στασιμότητα, αλλά ποτέ σε καταστροφές. 

Στο χώρο των θετικών επιστημών το (2) θα μπορούσε να αντιστοιχεί με αυτό που αποκαλούν (αναλόγως του συστήματος, στο οποίο εφαρμόζεται) :
- Θετική ανάδραση – ανατροφοδότηση (σε βιολογικά συστήματα) 
- Αυτοκαταλυτική (χημική) αντίδραση
- Αλυσσιδωτή (φυσικο-χημική) αντίδραση

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε «εκρήξεις» ή καταστροφές, αν δεν υπάρχει σε ανώτερο ή μεταγενέστερο επίπεδο μηχανισμός να σταματήσει τη διαδικασία. 

Στο χώρο της πολιτικής ή κοινωνικής επιστήμης «κακό» μπορεί να οδηγεί στο «χειρότερο», το οποίο, εφόσον εξακολουθεί να είναι κακό, θα μπορούσε να οδηγήσει στο ακόμα χειρότερο. 

Έτσι, το (2) θα μπορούσε να αντιστοιχεί στο γνωστό μας «φαύλο κύκλο»:

 Εδώ έχουμε απλά την επίδραση του λαϊκισμού, όπου οι πάσης μορφής δημαγωγοί εκμεταλλεύονται ακριβώς τη – δικαιολογημένη έως υπερβολική – δυσαρέσκεια μιας μερίδας πολιτών («κακό») για να επιβάλουν την κυριαρχία τους και να αποκτήσουν την πολυπόθητη για τους ίδιους εξουσία επιφέροντας σχεδόν πάντα το «χειρότερο». 

Η καταστροφή που αυτοί επιφέρουν δεν αφήνουν περιθώρια για δεύτερη στροφή του «φαύλου κύκλου». Ιστορικά παραδείγματα λαϊκιστών – δημαγωγών που οδήγησαν σε ανεπανόρθωτες καταστροφές έχουμε πολλά. 

Ειδικότερα στην Ελλάδα βιώνουμε τα αποτελέσματα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ευτυχώς εδώ λειτούργησε κάποιος μηχανισμός αυτοσυγκράτησης, αποφύγαμε τα χειρότερα, αλλά καταλήξαμε ήδη σε κατώτερο επίπεδο κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, ενώ ο κατήφορος συνεχίζεται με τη μορφή ενός διαφορετικού φαύλου κύκλου:

Όσο δεν αλλάζουν οι συνθήκες που οδήγησαν στο αρχικό «κακό» με δραστική μείωση των κρατικών δαπανών (κάτι που οι λαϊκιστές πάντοτε αποφεύγουν) θα έχουμε: αρχική «λιτότητα» → περιορισμό κρατικών εσόδων → αύξηση φορολόγησης → μεγαλύτερη λιτότητα → περαιτέρω αύξηση φορολόγησης κλπ. 

… … … … …

Οι παραπάνω σκέψεις προήλθαν από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία της υπερδύναμης που έχει διχάσει την ανθρωπότητα. 

Οι εδώ ερμηνείες και αποτιμήσεις του γεγονότος γίνονται από περισσότερο ή λιγότερο σοβαρούς αναλυτές, μερικοί από τους οποίους συμπεριλαμβάνουν στην επιχειρηματολογία τους το ό,τι «έχουν ζήσει πολλά χρόνια στην Αμερική και γνωρίζουν καλύτερα…» 

Μόνο που και οι ίδιοι οι Αμερικανοί έχουν διχαστεί βαθύτατα από την εκλογή ενός τόσο αντιφατικού και απρόβλεπτου ατόμου.

Άλλοι πιστεύουν ότι εκεί υπάρχουν «φρένα» και μηχανισμοί που θα αποτρέψουν τις ακρότητες, άλλοι αμφιβάλλουν και εξακολουθούν να τρομοκρατούνται. 

Και ο μεγαλύτερος τρόμος είναι ότι στο συγκεκριμένο άτομο δόθηκε εξουσία που δεν έπρεπε και συγκεκριμένα οι «κωδικοί» και η δυνατότητα να «πατήσει το κουμπί» για να ξεκινήσει πυρηνικός πόλεμος με «αλυσσιδωτές αντιδράσεις», όπως πλέον τις εννοεί η πυρηνική φυσική, που θα οδηγήσουν στην απόλυτη καταστροφή. 

Κάθε λογικός και εχέφρων άνθρωπος δικαιούται να πιστεύει ότι μάλλον (!) δεν θα φτάσουμε εκεί, αλλά δικαιούται παράλληλα να φοβάται κακές εξελίξεις … 

Ας σταματήσουμε εδώ την μίνι – ανάλυση και ας δούμε την όλη κατάσταση υπό το πρίσμα ενός ακόμη πιο γνωστού γνωμικού:

3) Ουδέν κακόν αμιγές καλού

Όσο τα πράγματα εξελίσσονται ήρεμα και το – σχετικό ή απόλυτο – κακό δεν μας έχει βρεί, έχουμε την ευκαιρία και το χρόνο (!) να σκεφτούμε διαφορετικά:

- Ότι τελικά τα πράγματα δεν ήσαν και τόσο κακά, ώστε να ζητήσουμε βοήθεια από τον «σωτήρα» με κίνδυνο να γίνουν χειρότερα

- Ότι αρκετά πράγματα παραμένουν ακόμη καλά, ώστε να θελήσουμε να τα εκτιμήσουμε και να τα χαιρόμαστε όσο ακόμα τα έχουμε και η καταστροφή που φοβόμαστε δεν έχει ακόμα επέλθει. 

- Ότι ο φόβος για κάτι κακό συνοδεύεται πάντα από την ελπίδα ότι τελικά το κακό θα αποτραπεί και ίσως από τη χαρά ότι σίγουρα το κακό δεν έχει επέλθει ακόμα. Η Ελπίδα και η Χαρά αποτελούν θετικά συναισθήματα. 

- Ότι έχουν γίνει καμπόσα λάθη, ώστε να φτάσουμε έως εδώ και ότι έχουμε την καλύτερη ευκαιρία να τα αποτιμήσουμε. Και εφόσον η καταστροφή δεν επέλθει, να τα διορθώσουμε και να μην τα επαναλάβουμε. Έχουμε δηλαδή ευκαιρία για σκέψη και η Σκέψη είναι σίγουρα κάτι επίσης θετικό έως και ανεκτίμητης αξίας αγαθό. (Δεν είμαι σίγουρος ότι όλοι όσοι το διαθέτουν, έχουν συνειδητοποιήσει την αξία αυτή, ώστε να αντλούν κάποια αισιοδοξία από το γεγονός...)

Τελικά οδηγούμαστε στο να δώσουμε ένα διαφορετικό νόημα στη ζωή μας, το οποίο εκφράζεται υπέροχα από το τελευταίο «γνωμικό» - ευφυολόγημα:

4) Ζήσε κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία σου: 
Θα ζεις καλύτερα και τελικά κάποια μέρα …θα δικαιωθείς! 

Υ.Γ.  Ο χαρακτήρας του κ. Τραμπ είναι μεν εκρηκτικός και απρόβλεπτος, ο ίδιος όμως έχει δείξει ότι αφενός μεν είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας (συνεπώς γνωρίζει από «μηχανισμούς» επιβίωσης ή καταστροφής), αφετέρου δε ότι επιζητεί την αποδοχή και θέλει να είναι αρεστός σε όσο γίνεται περισσότερους. 

Αυτό και μόνο (...) αποτελεί την όποια πηγή αισιοδοξίας μπορούμε να διατηρούμε, ώστε να αποκρούουμε «μαύρες» σκέψεις.   
*ο Δρ. Διονύσιος Βενιεράτος είναι μέλος της "Δημιουργία Ξανά!" Κάνοντας Like στο Facebook ενημερώνεστε άμεσα για τα νέα άρθρα -->
 
Copyright © 2012-2016 BizNews
All rights reserved