ΝΕΑ

18 Ιανουαρίου 2019

Βουλευτές: Συνέπεια ή απομόνωση

Γράφει ο Δρ. Διονύσιος Βενιεράτος*
Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών


Βουλευτές: Συνέπεια ή απομόνωση.
(Διαφορετικά, σε περιμένει γενικευμένη κατακραυγή)

Ανάλυση
Συμφωνώ με την άποψη ότι οι βουλευτές δεν είναι μονάδες που συναποτελούν απλώς ένα άρθοισμα βουλευτών, που κάθε κόμμα διαθέτει και κάθε αρχηγός κόμματος μπορεί να κατευθύνει όπου αυτός θέλει.
Είναι όντα με βούληση και δυνατότητα ελεύθερης απόφασης και αυτό τους δίνει το δικαίωμα να υπερψηφίσουν ή να καταψηφίσουν ένα νομοσχέδιο αν συμφωνούν ή αν διαφωνούν με αυτό αντιστοίχως.
Κοιτάξτε για παράδειγμα τί συμβαίνει στη Βρετανία ή στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι βουλευτές μπορούν να ψηφίζουν αντίθετα από την πρωθυπουργό ή τον πρόεδρο και κανείς δεν διανοείται να τους ψέξει ή να τους ζητήσει τα ρέστα.



Ο βουλευτής όμως είναι ταυτόχρονα εκπρόσωπος των ψηφοφόρων του και πρέπει να προσαρμόζει την συμπεριφορά του ανάλογα με τις γενικές τους διαθέσεις.
Έτσι μπορεί να ψηφίζει «κατά συνείδησιν» και σύμφωνα με ό,τι ο ίδιος πιστεύει όταν η ψήφος αφορά ένα νομοσχέδιο, γιατί υποτίθεται ότι για αυτό έχει την αντιστοιχη εξουσιοδότηση, βάσει του πνεύματος της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».
Δεν μπορει ωστόσο να ψηφίζει υπέρ της παραμονής στην εξουσία μιας κυβέρνησης, την οποία κατηγορούσε προεκλογικά και μάλιστα βάσει συγκεκριμένων στοιχείων και επιχειρημάτων.
Όταν το διαπράττει προδίδει την εμπιστοσύνη όχι μόνο του αρχηγού ή του κόμματος, αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του.

Οι ψηφοφόροι που είχαν στις προηγούμενες εκλογές ψηφίσει Νέα Δημοκρατία (περίπτωση Κατερίνας Παπακώστα), το έκαναν για να μη γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ (Ιανουάριος 2015) ή για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση (Σεπτέμβριος 2015)  και σε καμία περίπτωση δεν «εξουσιοδότησαν» την συγκεκριμένη κυρία να ψηφίσει να... παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. 
Αυτά ισχύουν και στην περίπτωση Σπύρου Δανέλλη (από το Ποτάμι), καθώς και στην περίπτωση Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου (Ένωση Κεντρώων), σε μικρότερο βεβαίως βαθμό ως προς τους ψηφοφόρους, δεδομένου ότι  τα συγκεκριμένα κόμματα ΔΕΝ απέκλειαν συγκυβέρνηση με (ή και ανοχή προς) τον ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε να ισχύσει κατά μείζονα λόγο η υποχρέωση προς τον αρχηγό, που τους κατέστησε βουλευτές «από το πουθενά».

Αντίθετα, ένας βουλευτής που εκλέγεται υπό τη σημαία ενός κόμματος  δικαιούται να διαφωνήσει με την πολιτική του κόμματος αν αυτό έχει γίνει κυβέρνηση  και να αποχωρήσει από αυτό καταψηφίζοντάς το μάλιστα αν τεθεί ζήτημα, υπό την προϋπόθεση ότι η συγκεκριμένη κυβ έρνηση πράττει διαφορετικά έως εντελώς αντίθετα από όσα έλεγε και υποστήριζε (βάσει «επιχειρημάτων»!) προεκλογικά.
Θα έφτανα μάλιστα να υποστηρίξω ότι έχει καθήκον να το κάνει, γιατί και οι ψηφοφόροι – εντολείς του είχαν και αυτοί ψηφίσει βάσει των συγκεκριμένω προεκλογικών δηλώσεων και δεσμεύσεων.
Με άλλα λόγια: Ενώ εκεί που έφτυνες δεν γλύφεις, εκεί που «έγλυφες» έχεις κάθε δικαίωμα να φτύσεις ακόμα και όταν έχεις εκλεγεί βουλευτής , όταν το κόμμα σου και ο αρχηγός του έχουν παρεκκλίνει σημαντικά από όσα είχαν υποσχεθεί.


Συμπερασματικά:
Η «αποστασία» και «αλλαγή στρατοπέδου» όταν τίθεται ζήτημα πτώσης ή παραμονής της κυβέρνησης στην εξουσία, αποτελει πρωτίστως και κυρίως προδοσία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων και βαρύτατο ηθικό παράπτωμα.  

Εμείς τί κάνουμε;
(«Κινέζοι» βουλευτές και ...  υποκριτικά «ευγενείς» (politically correct!) υπόλοιποι)
Δεν φταίνε μόνο οι βουλευτές (τόσο αυτοί που άλλαξαν στρατόπερο όσο και οι της συμπολίτευσης).
Φταίμε κι εμείς που τους ανεχόμαστε.
Δεν υπονοώ φυσικά και δεν εγκρίνω στο ελάχιστο την άσκηση βίας, ούτε καν την απειλή για άσκησή της.
Γιατί ούτε τέτοιο δικαίωμα έχουμε, ούτε αυτό θα έχει το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα.
 Ίσως μάλιστα τους καταστήσει και ήρωες.
Όμως, ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να τους κόψουμε την καλημέρα. Κυριολεκτικά όμως. Να συμπεριφερόμαστα σαν να μην υπάρχουν και όχι με τα τυπικά
«Χαίρετε, τί κάνετε;»
«Ευχαριστώ, επίσης»
(Χαμόγελα και)  «χα,χα, χα... χου, χου, χου» και διάφορες  χαρούλες
(Που άλλωστε είναι κι’ αυτά υποκριτικά μιας και δε νομίζω ότι αυτός που θα τους συμπεριφέρεται με «ευγένεια» θα έχει πραγματικό ενδιαφέρον για την υγεία ή τα προσωπικά προβλήματα ατόμων όπως η κυρία Παπακώστα ή ο κύριος Δανέλλης).

Πρέπει να γίνουν πραγματικά και κυριολεκτικά  ΑΠΟΣΥΝΑΓΩΓΟΙ.
Να μην τους δεχόμαστε ούτε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις
Π.χ. «H είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη για όλους πλην των κυρίων τάδε και των κυριών δείνα».

Αν δεν κάνουμε ούτε αυτό, δεν θα πρέπει μετά να παραπονιόμαστε για τη στάση όλων των επιόρκων βουλευτών.
Γιατί περί τοιούτων πρόκειται και αυτών την τύχη θα πρέπει να έχουν:
Περιφρόνηση και περιθωριοποίηση. 

Υπενθυμίζω ότι δύο εκ των βουλευτών που στήριξαν την κυβέρνηση Τσίπρα στη διαδικασία της «ψήφου εμπιστοσύνης» ψήφισαν με «επιστολική ψηφο» γιατί (όλως τυχαίως!) βρίσκονταν στην Κίνα!

Όπως λοιπόν δεν τόλμησαν να εμφανιστούν στη βουλή για να υποστηρίξουν τη στάση τους, να μην τολμούν πλέον να εμφανίζονται σε κανένα δημόσιο χώρο.

Ο Δρ. Διονύσιος Βενιεράτος είναι μέλος της "Δημιουργία, Ξανά!"
Βουλευτές: Συνέπεια ή απομόνωση
  • Comments
  • Facebook Comments
Item Reviewed: Βουλευτές: Συνέπεια ή απομόνωση Rating: 5 Reviewed By: Admin
Top