ΝΕΑ

3 Απριλίου 2020

«Άϋλες συνταγές»: Δεν παρακάμπτουν σε καμιά περίπτωση το ρόλο του γιατρού

Γράφει ο Δρ. Διονύσιος Βενιεράτος

Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών


Μέλος της "Δημιουργία, Ξανά!" - Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής στο Βόρειο Τομέα


( Έπρεπε όμως να συφοριαστούμε με τον κορωνοϊό για να γίνει κάτι αυτονόητο;)

Εξηγούμαι ευθύς αμέσως για να μην υπάρξουν παρανοήσεις:
Οι συνταγές για φάρμακα αποτελούν ουσιαστικό μέρος της θεραπείας ενός ασθενούς για ένα οξύ πρόβλημα υγείας ή περισσότερα του ενός οξέα ή χρόνια νοσήματα.
Τις συνταγές συντάσσει και καταχωρεί ηλεκτρονικά ο γιατρός, ο οποίος έχει και την ευθύνη (όχι μικρή, εδώ που τα λέμε…) για την πορεία του ασθενούς.
Πέραν της ηλεκτρονικής μορφής της συνταγής, καλό θα είναι να υπάρχει και μια χειρόγραφη με σαφείς οδηγίες, ώστε ο ασθενής να γνωρίζει επακριβώς πώς, πότε και υπό ποιες συνθήκες θα παίρνει τα φάρμακά του. 
Για να έχει όμως καταλήξει ο γιατρός στο συγκεκριμένο θεραπευτικό σχήμα, θα πρέπει προηγουμένως να έχει εξετάσει τον ασθενή και η εξέταση αυτή περιλαμβάνει λήψη ιστορικού (της συγκεκριμένης ασθένειας και γενικότερου) και κλινική εξέταση. Τις περισσότερες φορές περιλαμβάνει και παρακλινικές – εργαστηριακές εξετάσεις, τις οποίες και πάλι ο γιατρός θα πρέπει να έχει δει και αξιολογήσει.
Και αυτό όχι μόνο στις οξείες παθήσεις (που είναι αυτονόητο) αλλά ΚΑΙ για τις χρόνιες.
Διότι ακόμη και στις χρόνιες παθήσεις (π.χ. αρτηριακή υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης κλπ), ο γιατρός πρέπει να ελέγχει σε τακτά χρονικά διαστήματα το αν η συγκεκριμένη θεραπεία αποδίδει τα αναμενόμενα και αν ο ασθενής του παραμένει «ρυθμισμένος».
Επιπλέον πρέπει ο γιατρός να ελέγχει μήπως ο ασθενής του έχει στο μεταξύ αναπτύξει και κάποιο άλλο νόσημα (π.χ. καρδιακή αρρυθμία).
Το μέγιστο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο ο γιατρός πρέπει να ελέγχει ένα χρόνιο ασθενή ποικίλλει ανάλογα με τη φύση του χρονίου νοσήματος. Π.χ. για οστεοπόρωση, μπορεί να φτάσει και 1 χρόνο. Αυτό όμως αποτελεί εξαίρεση, καθόσον ο κανόνας για τα περισσότερα χρόνια νοσήματα είναι οι τρεις μήνες. Αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται και διεθνώς από όσο μπορώ να γνωρίζω και για το λόγο αυτό υπάρχουν έξω συσκευασίες με φάρμακα για τρεις περίπου μήνες (π.χ. εκατό χάπια για λήψη 1 την ημέρα).
Ανεξάρτητα όμως από τα συγκεκριμένα νοσήματα από τα οποία πάσχει, κάθε ηλικιωμένος (-νη) ασθενής πρέπει να παρακολουθείται από γενικό γιατρό ή παθολόγο (τον «οικογενειακό» του γιατρό) το αργότερο κάθε 6 μήνες και από γιατρούς άλλων ειδικοτήτων (π.χ. οφθαλμιάτρους ή ΩΡΛ)   το αργότερο (και εφόσον δεν έχει ήδη διαπιστωθεί κάποιο πρόβλημα) κάθε χρόνο.
… … …
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η συνταγογράφηση πρέπει να είναι αντίστοιχη με τα παραπάνω χρονικά διαστήματα και τρίμηνη για τις περισσότερες περιπτώσεις.
Θα σας αναφέρω δύο χαρακτηριστικά περιστατικά για να καταλάβετε τι εννοώ.
1)    Σχετικά νέα γυναίκα (40 ετών) έπασχε από υπέρταση και την «παρακολουθούσαν» (τρόπος του λέγειν) κάποιοι γιατροί γράφοντάς της τα φάρμακα (2 διαφορετικά).
Όταν ήρθε σε μένα η πίεσή της ήταν 240/125 mmHg (δηλαδή «24 η μεγάλη, 12,5 η μικρή»). Με το ιστορικό αποκαλύφθηκε ότι η μητέρα της πέθανε στα 35 της χρόνια από επιπλοκές της δικής της χρόνιας και αρρύθμιστης υπέρτασης. Αποτελούσε μια σπάνια περίπτωση και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω 5 διαφορετικά φάρμακα για να την ρυθμίσω.

2)    Κάποιος ηλικιωμένος (περίπου 75) που έμενε μόνος του ερχόταν και του έγραφα φάρμακα για υπέρταση, δυσλιπιδαιμία και κάτι νευρολογικά. Κάποια στιγμή ήρθε «να του γράψω τα φάρμακα» αλλά ήταν πολύ ωχρός. Μου απεκάλυψε ότι αισθανόταν και μεγάλη αδυναμία. Τελικά έπασχε από καρκίνο του παχέος εντέρου και έχανε αίμα από το πεπτικό.
Αν δεν τους είχα εξετάσει, θα βρίσκονταν ήδη «εις τα αιωνίους μονάς». Τώρα είναι και οι δύο ζωντανοί.
… … …
Η επίσκεψη λοιπόν στο γιατρό είναι απαραίτητη και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρακάμπτεται για λόγους… «ευκολίας».
Την εποχή όμως αυτή ζούμε περίεργα. Υφιστάμεθα περιορισμούς και απαγορεύσεις αδιανόητες υπό κανονικές συνθήκες και έτσι πρέπει να συνεχίσουμε για ένα διάστημα.
Μόνο λοιπόν για αυτό το διάστημα και μόνο όταν ο ασθενής δεν μπορεί ή δεν πρέπει να μετακινηθεί δικαιολογείται η «άϋλη συνταγογράφηση» χωρίς αυτή να συνοδεύεται από την αναγκαία επίσκεψη στο γιατρό. Και αυτό γιατί ο ασθενής δεν πρέπει να μείνει χωρίς τα φάρμακά του καθόσον αυτό θα αποτελεί ένα ρίσκο που δεν πρέπει να πάρει και που μπορεί να αποφευχθεί.   
… … …

Ωστόσο η «άϋλη συνταγογράφηση» αλλά μετά από επίσκεψη στο γιατρό πρέπει να συνεχισθεί και μετά την παρέλευση της κρίσης.
Ουδείς βγαίνει κερδισμένος από ένα άχρηστο «χαρτοβασίλειο» που συσσωρεύεται σε κάποια γραφεία (βλ. εικόνα) πλην όσων παράγουν και εμπορεύονται χαρτί Α4 και μελάνια εκτυπωτών.

Το θέμα της αμοιβής του γιατρού είναι μεν υπαρκτό αλλά προφανώς δευτερευούσης σημασίας. Ο γιατρός και ο ασθενής θα βρουν «καλή τη πίστει» ένα τρόπο να λύσουν το πρόβλημα και δεν συμφέρει κανένα να υπάρξουν «παρατράγουδα» στο ζήτημα αυτό.
Υπόψιν ότι ο γιατρός πρέπει να κόβει απόδειξη για την εφορία κάθε φορά που συνταγογραφεί και μάλιστα ηλεκτρονικά.
… … …

[Φωτογραφία: Κατάσταση γραφείου ΕΟΠΥΥ πριν από μερικά χρόνια. Απορώ πώς εργάζονταν εκεί οι υπάλληλοι που «έκαναν έλεγχο» (!) … ]    

«Άϋλες συνταγές»: Δεν παρακάμπτουν σε καμιά περίπτωση το ρόλο του γιατρού
  • Title : «Άϋλες συνταγές»: Δεν παρακάμπτουν σε καμιά περίπτωση το ρόλο του γιατρού
  • Posted by :
  • Date : 4/03/2020 07:24:00 μ.μ.
  • Labels :
  • Comments
  • Facebook Comments
Item Reviewed: «Άϋλες συνταγές»: Δεν παρακάμπτουν σε καμιά περίπτωση το ρόλο του γιατρού Rating: 5 Reviewed By: Admin
Top